كالِكشه - نيكا

كالِكشه

آخ كه نمی دونين اِملوژ چِقَد فوژولی كَدَم.

فِك كنين آدم لُ بِژالَن تويِ يه كالِكشه و بچَلخونَن اينوَل اونوَل و بتونی

همه جا لُ خوفِ خوف ببينی .

چون مامانی و بابايی ميخواشتن بَلايِ خونه ی تاژَمون چيژی بِخَلَن و بايد

خوف ميگشتن ، من لُ گُژاشتن تو كالِكشه و همه جا لُ خوف گشتن .

من هم تا حالا تو عُملَم اِنقَد خوف نگشته بودم.

تاژه اِملوژ فمهيدم كه غِيل اَژ مامان مهناژی و بابايی و دو تا مامانی ها و

خاله هما و خاله مَلژان و خاله مُگژان ودايی آبتين و عمو مُشِن و اَلدَلان و

دِلالام و مامانشون ، دَه نَفَلِ ديگه هم تو دُينا هَشتَن .

فِك كنم همه اونايی لُ كه اِملوژ توی بيلون ديدم دُيُشت شُمُلدَم. دَه نَفَل

بودن شايدم خيلی بيشتَل ، هَف نَفَل.

من بُژُلگ هم كه بشم به مامانی و بابايی ميگم كه بَلام يه كالِكشه بُژُلگ

بِخَلَن كه چاهال تا اَشبِ شفيد داشته باشه و يه پِشَلِ خوگشل هم يانَنده

باشه.

كالكشه بَلای فوژولی تو بيلون خيلی خوفه ! خيلی !

...