دندون فِژِشکی

با اِملوژ ، این بالِ چاهالُمی بود که با مامان مهناژی یَفتَم دندون فِژِشکی تا

آقای دکتُل ، دندونِ مامانی لُ که اَژ اون لوژایی که من حتٌی نبودم اَشَن ،

خَلاب شده بود لُ دُیُشت کُنه.

اون دَفه با بابایی یَفته بودیم ، اِملوژ با خاله مَیجان.

مِشه اینکه یه بالِ دیگه باید بِلیم.

امٌا هَل چی فِک میکنم یادم نیشت که مامانی کِی من لُ بُلده دندون فِژِشکی و

همه ی دندونام لُ آقا دکتُله کَنده .

تاژه یادم هم نیشت که پیشِ کودوم دُکتُل هم بُلده که اینقد دندونام لُ بد کنده که

هَمَش میخاله.

هَل چی پِشتونک و عَلوشَک و پایچه و پلاشتیک و فَیش و پایه شَندلی و دَشتِ مامانی

و انگشتهای بابایی لُ میخُلَم ، خوف نمیشه !

...