یه خُدَنیِ تاژه

اوٌلِ اوٌل باید یه کایی بُکنین که بِژایَنِتون توی کَلیِل. اون تو بِهتَل میشه .

نگین که نمیدونین که کَلیِل چیه ؟

بَهدِش یواشکی پِشتونکتون لُ دَل بایین و بِنداژین یه جایی که مامانی و باباییتون

نتونن پیداش کُنَن ، مَشَلَن ژیلِ مُلب .

ولی گِیه نکنین ها. غُل غُل هم نکنین.

مِشلٍِ یه دُخمَلِ خوف ، یا شاکت بخندین یا خودتون لُ بِژَنین به خواب اَلَکی.

پِشَلا هم مِشلٍِ یه دُخمَلِ خوف باید بتونن بَلایِ یه ژَرٌه کم قَقیقه دُخمَلِ خوفی باشن.

وقتی اینجولی شَلِ مامانی و باباییتون لُ گول مالیدین ، یه نَفشِ یاحَت میکشن و دیگه

میلَن شُلاغِ کالایِ آدم بُژُلگا .

اونوقت باید یه کم شَلِتون لُ بیالین بالا ، دَشتِتون لُ بِبَلین پایین و اَنگُشگای پاتون لُ

بِگیلین. اگه اون بُژُلگه لُ بتونین بِگیلین دیگه هیش غُشٌه ای ندالین.

بَهد ژانوتون لُ یه کوچولو تا کنین و بَهدِش پاتون لُ آلوم بِکِشین بالا تا جلوی شولَتِتون.

بَهدِش باید خیلی دیگه ژِلَنگ باشین مِشلِ من که بتونین دهنتون لُ باژ کنین و خیلی

تند ، همون اَنگُشگ بُژُلگه لُ که اگه گِیِفته باشین با دَشتِتون ، با لَشه هاتون بِگیلین.

مَهمولَن این پِشَلای تَمبَل نمیتونن این کال لُ بُکنن ، که مُکشِلِ خودشونه.

اون نی نی هایی که بتونن این کال لُ بکنن میفَمهَن که خُدَنِ انگُشگایِ پا چِقَد

اَژ خُدَنِ دَشت و پِشتونک و اُلدَکِ پلاشتیکیِ دندونی و فَیش و پایه ی شَندلی و

اینا بِهتَله.

فقط نباید بابایی و مامانی ببینن ها !

اگه بتونین این کال لُ بُکُنین میفَمهین که خُدَنِ پاتون لُ با هیش شی دیگه عَوَژ

نمیکنین.

یاشتی یادتون باشه فقط پای خودتون لُ بُخُلین ها ، پایِ مامانی و مَخشوشَن پایِ

بابایی لُ نخُلین که حَتمَن میمیلین به خُدا !

...