نه پيشی ، نه هاپو !

اَژ شُبح تا همين يه شاعَت پيش ، هِی مامان مهناژی و بابايی می گفتن :

" نيكا ، نيكا ! پيشی چی ميگه ؟ " . بعدش هم هِی خودشون لُ كج و كوله

ميكَلدَن و می گفتن : " ميو و و و و ..." .

من هم فقط نگاشون ميكَدَم.

دوبايه هِی مامان مهناژی و بابايی می گفتن :

" نيكا ، نيكا ! هاپو چی ميگه ؟ " .

بعدش هم هِی دوبایه خودشون لُ كج و كوله ميكَلدَن و می گفتن :

" هاپ هاپ هاپ ..." .

من باژَم فقط نگاشون ميكَدَم.

خُلاشه هِی شِدای گاو و اَشب و خولوش و مُلغ و گُنگِكش لُ دَل آوُلدَن و

گفتن كه من هم بگم.

من هم هيچیِ هيچی نگفتم.

بَعژی وقتا هم كه خَشته و عَشَبانی می شدم و غُل می ژَدَم ، فِك ميكَدَن

دايَم حَفِ اونايو تِكلال ميكنم ، خيلی خوشحال می شُدن.

مامانی ! بابايی ! مِلشی كه ميخاين من حَف بِژَنَم ولی ببشخين ها

خيلی خنگ باژی دَل میالین !

آخه من ميخوام اوٌلِ اوٌل ، اِشمِ مامانی و بعدش اِشمِ بابايی لُ بگم

نه شِدایِ پيشی و هاپو !

...