نيكا

یه روز معمولی معمولی همینجوری

نیکا صالحی — Wed, 21 Sep 2011 17:43:11 GMT

امروز هم مثل همه پنج سال گذشته رفته بودم مهد کودک. بابام منو رسوند. خاله هانیه صدام کرد با بقیه بچه ها که بیایین برین توی زیرزمین صبحونه حاضره. خانم جاوید به ما صبحونه داد. صبحونه املت بود با شیرین گندمک و شیر. من املت خوردم. گوجه اش رو هم خوردم. نمی دونم چرا گوجه توی املت با گوجه خالی یا گوجه توی چیزای دیگه فرق داره و خوشمزه تره. بعدش خاله مریم ما رو صدا کرد که بچه ها بیایین برین بالا. بعدش گفت یه دقیقه صبر کنین من از شما برم جلوتر واسه اینکه شما دنبال من بیایین چونکه میخواست ما رو ببره توی کلاس که یهو بعضی هامون جای دیگه ای نره و فرار نکنه. توی کلاس خاله گفت که نیکا و پارمیدا و کوروش بیایین شعر بخونین. ما سه تایی شروع کردیم به خوندن شعر اینجوری : سلام سلام بچه ها گلهای شاد و خندون یه قصه واقعی میخوام بگم براتون قصه زیبای ما حفظ محیط زیسته نمره هرکی گوش کرد صد آفرین و بیسته راستی محیط زیست چیست حفظ محیط زیست چیست حفظ محیط تمیزی است تمیزی هم که سخت نیست مواظبت کنیم از جنگل و کوه و دریا هوای صاف و زیبا پرنده ها و گلها ... بعدش خاله گفتش آفرین برین بشینین ... بعدش درسا و سرمه و کسرا اومدن و شعر خوندن اینجوری : قرقره توی دست من بادبادکم توی هواست ایستاده ام روی زمین بادبادکم اون بالاهاست خوشحال و شاد و بیصدا اینجا و آنجا میرود بادبادکم همراه باد بالای بالا میرود از پیش یواش یواش دور تر و دور تر میشود قرقره توی دست من لاغر و لاغر میشود ...

بعدش خاله به ما یه دونه پلوکپی داد که نقطه نقطه هاش رو بهم وصل کردیم و بعدش رنگش که کردیم من به پارمیدا گفتم برو توی میز زرده، اونم رفت ... خاله پلوکپی ها رو ازمون گرفت و ساحل که مهمون مهده با غزل اومدن توی کلاس ... ساحل دوست داشت بازی کنه و اصلا هم خجالت نمیکشید که بازی کنه ... خاله بهش گفت ساحل تو از بقیه بچه ها بزرگتری و همه چی بلدی ولی اینا این چیزا رو بلد نیستن و دارن یاد میگیرن ولی من که همه کارای ساحل رو بلد بودم ... ساحل ولی همش داشت با دوستش دیبا هی حرف میزد بلند بلند ... تازه نخ بازی هم میکردند من رو هم بازی نمیدادن من هم به خاله چوقلی شون رو کردم و خاله گفت که ساحل اینقدر شلوغ نکن ... خاله از من و غزل خواست که یه نقاشی براش بکشیم که بده به خاله بهاره ... من یه نقاشی کشیدم که یه دونه پسر توش بود که دستش یه گل بود که میخواست بده به مامانش که داره بهش احترام میذاره و مامانش هم بهش میگفت قربونت برم و بوسش میکرد ...

بعدش نشستیم و به درس خاله گوش دادیم، درسِ خوندن بود. بعد رفتیم میان وعده بخوریم دیدیم امروز میان وعده نداریم. خاله گفت آب خالی بخورین برین بالا. ما هم آب خالی خوردیم و دوباره پشت سر خاله رفتیم بالا سر کلاس.

الانم داره آکادمی موسیقی گوگوش شروع میشه، بقیه امروز رو بعدا میگم.

هولو

نیکا صالحی — Tue, 12 Jul 2011 04:48:55 GMT

مامان میگه آخه دخترم ، هلو رو اونجوری میخورن؟

میگم چجوری؟

میگه پوستش رو خوردی، توش رو که بهتره، انداختی تو سطل آشغال؟ حداقل بقیه اش رو میدادی من بخورم ...

میگم آخه من پوستش رو دوست دارم ... اصلا اگه اونجوری دوست داری، میخوای یکی دیگه رو همونجوری پوستش رو فقط بخورم، توش رو بذارم واسه تو ؟

حوصله ام سر میره ... یه نی نی بیارین برام !

نیکا صالحی — Wed, 25 May 2011 05:00:52 GMT

صد و سی و نود و چهار بار به مامان و بابا گفتم دیگه باید برن از همونجایی که من رو پیدا کردن و آوردن و واسم اسم گذاشتن و کره عسل و قرمه سبزی و ماکارونی و شکلاتِ کیندر دادن خوردم و بزرگ شدم، از همونجا یه خواهر برام بگیرن بیارن ... بهشون گفتم که یکی پیدا کنن که مثل من توی کوچولوییش کچل نباشه، موهاش از همون کوچولوییش خرگوشی بسته باشه با دو تا گل سر مینی موسی صورتی... حالا اگه خیلی هم مثل من خوشگل نبود دیگه اشکالی نداره ... سرم رو که میتونه گرم کنه ... حالا اگه خواهرم پیدا نشد، یه داداش مثل کوروش یا پارسا هم پیدا کنن خوبه ... دیگه مجبورم باهاش ماشین بازی و تفنگ بازی کنم دیگه ... از هیچیِ هیچی که بهتره ... حالا اگه داداشم پیدا نشد، خود مامان و بابا اگه قبول کنن یه روز یکیشون دخترم بشه یه روز دیگه یکی دیگشون پسرم بشه، بازم خوبه ... آخه وقتی از مهد بر میگردم خونه یا روزای تهطیل، وقتی با بابا یا مامان، مامان بازیم تموم میشه، خونه سازی هم تموم میشه، فروشگاه بازی و دکتر پرستار بازی هم تموم میشه، یه کم هم خمیر بازی که میکنم، نقاشی های خوشگل خوشگل هم که میکشم، بعدش موسیقی تمرین میکنم، لپ تاپ بازی هم که میکنم، بفرمایید شام هم که نگاه میکنم، بعدش کارتون هم که می بینم ، مامان و بابا دیگه هی جلوی تلویزون چشماشون بسته میشه و هی باز میشه تا خوابشون میبره، بعدِ بعدِ بعدش حوصله ام سر میره ... اگه یه خواهر یا برادر دیگه داشتم، مامان و بابا که خوابشون میبرد، میتونستم من نخوابم و تا صبح با نی نی بازی کنم ... تازه، دیگه نمیتونم تا آخر عمرم الکی هی به همه بگم که هستی و هانا خواهرام هستن و کوروش داداشمه که ...

راااااحت

نیکا صالحی — Mon, 25 Oct 2010 06:10:25 GMT

خاله مرجان؛ مربّی مهدم میگه :"نیییییکاااااااا ! بازم اگه شیطونی کنی میفرستمت پایین کلاس شیرخوارهاااااا امروز هم ...."

هیچوقت نمی فهمه و منم بهش نمیگم که من عاشق بچه های شیرخوارم و عاشق شیطونی ... پس راحت به همین کارام ادامه میدم ...

منتظرم خدا

نیکا صالحی — Sun, 28 Mar 2010 06:52:47 GMT

من خودم دیگه فهمیدم خدا کیه ... مثلا اون چیزایی که مامان و بابا نمی تونن

که بدونن، یا نمیتونن که بتونن، یا نمیتونن که بخرن یا انجام بدن، چیزاهیه که

کار خداست ... مثلا مثلا پارک، تاب، الاکلنگ واسه توی اتاق خودم، بند آوردن

بارون واسه بیرون رفتن، برف ریزوندن از آسمون واسه درست کردن آدم برفی،

لوازم آرایش واسه بچه های چهار ساله،از این ماشین گنده ها خوشگلا که

توش تلویزون داره واسه رانندگی بچه ها، یا مثلا همین چشمام یا پاهام، یا مثلا

رنگ موهام ... همه اینا چیزاهیه که هیشکی از این آدم بزرگا نمیتونه بدونه یا

بتونه یا انجام بده ... خب ... حالا دیگه از الان میخوام منتظر باشم ببینم خدا

چیکار میتونه بکنه برام فعلا با اون چیزایی که بالا گفتم لازم دارم زود زود ...

پروانه بشم یا فرشته ... یا هیشکودوم ؟

نیکا صالحی — Sat, 02 May 2009 05:54:33 GMT

توی اون کتابه که غول مهربونِ خوگشل داره با اون دختر کوچولوهه پیرهن صورتیه که موهاش رو خرگوشی می بنده و گُم شده که همه هِی پیداش کنن، هم نوشته هم عسکِش رو کشیده هم مامان برام میخونه که اون دختر کوچولوهه وقتی همه پیداش کنن چون دیگه مثل من قول می ده که هم دیگه گُم نشه هم صبحونه صبح و ناهار و صبحونه عصر و شامش رو کامل بخوره هم شبا تا ساعت دو شب هِی هفت تا کارتون نگاه نکنه تا بخوابه هم صبحا خوابالو نباشه هم کنترل تلویزون کوچولوهه اتاق خودش و کنترل تلویزون هال و کنترل ماهواره و کنترل ضبط و کنترل اون که سی دی نشون میده و کنترل ضبط ماشین رو قایم نکنه و خراب نکنه و هم روی کتاب و کاغذای باباش، نقاشی دختر با موهای خرگوشی نکشه و هم از طبقه های یخچال بالا نره و هم لیوانش رو هِی اینقدر نگیره زیر شیر یخچال که آشپزخونه دریا بشه و هم دیگه قاشق چنگال و در قابلمه و بشقابها، توی اسباب بازی هاش پیدا نشه و هم دیگه با دستمال و آب پاش همه کف زمینا و دیوار و میز و صندلیها و تلویزون و کامپیتوتر و موبایل و ساعت رو تمیز نکنه و هم دیگه با موتورش هِی نزنه به دیوارها که گچ هاش بریزه و هم دیگه دست و پا و کلّه اون عروسکایی که کنده شده رو قاطی پاتی به هم نزنه و هم دیگه روژِ لب نزنه به چهل تا عروسکاش و تمومش نکنه و هم دیگه هِی ادکلن باباش رو یه روزه روی عروسکا و خودش خالی نکنه و هم دیگه روزی یه بار نره حموم و نصف عروسکاش رو بشوره و بزاره روی سوفاش و هم دیگه .... دیگه بقیه اش رو بعدا میگم ، خسته شدم ... دیگه حتما میتونه بال در بیاره و اگه دوست داشت پروانه، یا اگه دوست داشت فرشته بشه و پر بزنه و بره اونجا اون دور دورا که تو کارتونای سیندرلا و سفید برفی و غول مهربون هست ...

بابا و مامانم همیشه اینا رو به من میگن که انجان بدم یا ندم که فرشته یا پروانه بشم و برم هر جایی که دوست دارم ... ولی ...ولی ...

ولی یه چیز کوچولوهی هست که نمیدونن ... اینکه من نمیخوام فرشته یا پروانه بشم و برم اون دور دورا ... میخوام پیششون باشم هِی ...

پس میتونم همه ی اون کارایی رو که دوست دارم بازم انجان بدم ...

مورچه !

نیکا صالحی — Mon, 09 Mar 2009 12:53:43 GMT

به بابایی میگم اینا چی هستن؟ اینا که وقتی داشتم پلو میخوردم از توی قاشقم ریختن روی زمین و الان دارن راه میرن؟ میگه مورچه ... بهش میگم مورچه چیه دیگه ؟ یه عالمه اینور اونور میزنه تا بتونه واسم بگه که مورچه یه جور حشره است، حشره هم یه جور جونوره ... بهش میگم مثل فیل که یه جور جونوره ؟ میگه آره ولی نه مثل فیل دیگه عزیزم ... میگم یعنی فیل از اوّل اینقدی بوده، بعد دختر خوبی بوده و بابا مامانش رو اذیت نکرده و شبا ساعت دو نخوابیده و ماستش رو روی دیوار نمالیده و ماکارونی رو روی سرش نذاشته و بزرگ شده ؟ ... میگه نــــــــــــــــــة ! بهش میگم پس چی؟ پس خمیردندون توت فرنگیش رو قورت داده و با آبرنگ رو دیوار نقاشی کشیده و جیشش رو نگفته و شبا تا بخوابه هفت تا کارتون نگاه کرده و توی زمستون روزی سه بار رفته حموم و بجای شام چیپس و ماست موسیر خورده که اینقدی شده ؟ میگه نـــــــــــــــــــــه !

میگه فیل یه نوع جونوره، مورچه یه جور دیگه ... با هم فامیل نیستن ... میگه مورچه از خونواده مگس و پشه و زنبور و ایناست ... یه ذره چپ چپ نگاش میکنم و میگم یعنی سه ساله شما دارین به من، مورچه و فک و فامیل و خونوادش رو میدین به جای پلو ؟ ... دیگه هیچی نگفت ... قیافش فقط شد عین همون مورچه هه !

همه راهِ خونه ...

نیکا صالحی — Tue, 11 Nov 2008 05:12:37 GMT

کنار ِ بابایی که رانندگی میکنه رو اون صندلی اونوریه که فرمونِ ماشین نداره

که منم بچرخونمش میشینم هر روز که میخام از مهتِ کوتَک برم خونه. هِی

اینقد بیرونا رو نگاه میکنم تا برسیم ... خیلی یواش یواش میرن اون ماشینای

دیگه که بیرونِ ماشینِ ما هستن. نمیذارن تند تند بریم که زودِ زود برسیم به اون

مغازه بغلِ خونه مون که همه چی بخریم ، تازه جیشم هم آخه هِی میخواد

بریزه تا برسیم ولی نمیذارم که، دیگه بلدم خودم.

توی همه راه، اون کوچه کوچولوه که توش یه عالمه مغازه داره، اون خیابون

بزرگه که درخت داره کناراش، اون خیابون خیلی گنده هه که هیچی توش

نداره فقط یه کم میره بالا که من دوست دارم، بالاتر از ماشینای دیگه که اون

پایینن، تا کوچه خوشگل خودمون که اون مغازه خوبه توشه و همه چیزایی که

من دوست دارم رو داره ، همش با بابایی آهنگ گوش میکنیم ... بعضی هاش

رو من خیلی دوست دارم ، بعضی هاش رو بابایی خیلی دوست داره،

بعضی هاش رو هم دوتاییمون دوست داریم، بعضی هاش رو هم هیشکدوم

دوست نداریم ... بابایی خیلی هاشون رو بلده که بخونه ، من هم کم کم

دارم یاد میگیرم خیلی ها رو ... بابایی گفته اگه خوبِ خوب یاد بگیرم، بجای

اینکه آهنگ بذاره که گوش کنیم، به من میگه بخونم، الانم که بعضی وقتا آروم

آروم میخونم با آهنگا، بابایی یواشکی صدای آهنگ رو کم میکنه، فکر میکنه من

نفهمیدم ، منم صورتم رو اونوری میکنم می چسبونم به شیشه بیرونا رو نگاه

میکنم و قشنگتر میخونم که بابایی خستگیش در بره ... همیشه میگه با دو تا

چیز خستگیش خیلی در میره، یکی با بوس های مشتی من، یکی هم با شعر

خوندنِ من ... .

چشمای خیس یه پسر بچه

نیکا صالحی — Sun, 07 Sep 2008 10:22:52 GMT

به مایک گفتم تو هم با من میهای با من ؟ خیلی خوشخال شد ولی اصلن اصلن

نمیدونست که میخوام ببرمش یه جاهی که با سامیار و سپنتا و ایلیا و نیوشا و

راشین ، همه بریم تو حیاط توپ بازی کنیم که.

چشمای گنده اش برق زد و زبونش رو در آورد اینجوری و خودش رو کوفید رو

زمین و رفت تو هوا اون بالا ها ... منم داشتم فکر میکردم که واسه همینه که

میخوام ببرمش با خودم که یهو قلب از هینکه دوباره بخوره زمین، سالی خیلی

بالاتر از کلّه من، گرفتش و یواش گذاشتش زمین و گفت اینجا یه خبرهاییه و من

نمیدونم ها ...

به سالی هم گفتم که چقدر دوست دارم چقدر که اونم بیاد ولی همه که مثل

من قاشق یه غول مهربون نیستن. مردم توی خیابون ازش میترسن. بچه ها

توی مهد ازش میترسن و اون موقع گیگه پلیسه میاد و گیگه میبرنش واسه

همیشه گیگه.

ولی قبول نکرد و گفت از راندال بنجنس یاد میگیره که چجولی خودش رو غیب

کنه که بتونه بیاد هونجا.

فکر بدی نبود .

مایک رو یه جولی که بابایی نفهمه ، گذاشتم تو کیفم و از سالی هم خواستم

خودش یه جولی بیاد گیگه.

وسطای راه، بابایی از تو آهینه ماشین نگام کرد و پرسید چی توی اون کیفت

داری که اینقدر سفت گرفتیش توی بَخَلِت ... نکنه مایک اون توه که کیفت اینقدر

قبلمه شده ؟

تا خواستم بگم نه و از این دوروغا ، یادم هومد که ماشینمون واسه دراز شدن

دماغ من خیلی کوچیکه ...

به بابایی گفتم آره ... مایکه ...

خندید ... بعد زد روی پای غول مهربون من که رو صنبلی کناریش نشسته بود و

مثلا غیب کرده بود خودش رو و گفت تو چطولی سالی ؟

گفتم بابایی ... ببخشید ... آخه تو خونه تهنا بودن ... گفتم بیان با من بریم

مهدکودک ...

ببخشید ... برشون میگربونم ...

بابایی از تو هاینه نگام کرد . خندید و گفت نه عسلم ، صبر کن !

سرش رو نزدیک کرد به جیبش و انگار کسایی رو صدا کرد، بعد چشماش برق

زد، دست کرد تو جیب پیرهنش و موش و یه سگ خوگشل کوچولو در آورد.

بهشون گفت این عسل منه ؛‌ نیکا ...

بعد ازشون خواست که خودشون رو به من و سالی و مایک مخرفی کنن و

باهامون دوست بشن ...

سگ کوچولوه ، اسمش شـِـــبـــــِــد ه با این پاهای کوچولو و موهای بلند ...

اسمه موشه هم دُم باریکه ... با این حواس پرت و لباس راه راه خوگشلش ...

شبد و دم باریک و اون پسرکوچولوه ، خیلی زود با من و سالی و مایک دوست

شدن ...

از توی هاینه که من و بابایی داشتیم به هم نگاه میکردیم ، گفت ، آره عزیزم ،

یه پسر کوچولو همیشه اینجاست، توی جیـــبم، با دو تا از بهترین دوستای

کوچولوییش ... مثل تو با سالی و مایک !

اینجاها بودم ...داشتم بزرگ میشدم، تو دلِ نقاشی ها و کارتون ها و عروسکها

نیکا صالحی — Wed, 13 Aug 2008 10:34:09 GMT